İnsan hayatında bazen öyle problemler yaşanır ki bütün dengesi alt üst olur. Dertler sıkıntılar peş peşe gelir ve kişi bu ağırlık altında ezilir. Stres, depresyon ve öfke patlaması ile beyin, kalp ve beden arasındaki kristaller dağılır ve kişi ayakta durmakta zorlanır.

Aile içinde de bazen öyle travmalar yaşanır ki,
tüm aile fertleri arasında ipler gerilir ve neredeyse iletişim bağları
kopma noktasına gelir.
Aileyi bir arada tutan kristallerin bir kısmı dağılır ve tüm dengeler bozulur.
Bu saatten sonra  ilişkileri tekrar rehabilite etmek  
neredeyse imkânsız hale gelir.

Ülkede de bazen öyle şey olur ki,
toplumu ayakta tutan kültürel, ahlaki ve dini değerler
işlevselliğini neredeyse yitirirler.
Kuşaklar arasındaki müsamaha alanları yok olmaya başlar.
Sevgi, saygı, hakka ve hukuka riayet gibi
temel umdeleri bir arada tutan kristaller dağılır ve tüm dengeler bozulur.

Genellikle iç kulaktaki denge kristallerinin kayması olarak bilinen vertigo,
dış dünyanın sürekli hareket ettiği ve döndüğü hissine kapılmayı ifade eden
tıbbi bir terimdir..
Ve bu hastalıktan kurtulmak için dağılan kristallerin taştığı yere
tekrar yerleşmesi gerekir.
Bu da ancak manevra koltuğu denilen bir cihazda belli hareketlerin uygulanması ile mümkün olabilir.

Benzer bir şekilde birey, aile ve toplum içinde varlığını sürdüren
siyasi, ahlaki ve ekonomik kristaller de işlevsel oldukları yerlerden çıkarsa
toplum da adeta bir vertigo hastalığına duçar olur.

İnsanlar arasında hayati önemi haiz olan bu hassas kristaller
bir kere yerinden oynadıklarında ise
toplum tekrar eski sağlıklı günlerine kolay kolay dönemez. 
Ve bu toplumsal vertigonun tedavisi için neredeyse
hiçbir manevra koltuğu da çözüm olamaz.

Yaşamak için sürekli hayatın oksijenini içimize çektiğimiz halde;
insana, doğaya ve evrene hayat nefesi üflemediğimiz sürece,
birbirimize dert ve sıkıntı olmaktan çok,
şifa olmadığımız sürece,
dinleyip anlamak ve anlayış göstermekten çok,
hep başkalarını suçlamaktan vazgeçmediğimiz sürece,
kulaklarımıza musallat olan bu vertigo illeti
korkarım daha uzunca bir süre
başımızı ağrıtmaya devam edecek.

NACİ BEKTAŞ - EĞİTİMCİ YAZAR