Bazı kadınlar vardır; güç istemezler, ama mecbur kalırlar. Hayat, onların omzuna yük değil, taş devrinden kalma bir kader bırakır: “Sen dayanacaksın.” Ve dayanırlar.Hem anne olurlar, hem baba; hem yara alırlar, hem siper olurlar. Bir yanları hep eksik, ama hiçbir eksikliği belli etmeyecek kadar onurludurlar.

Tek başına kalmış bir kadının sessizliğini duydunuz mu hiç? O sessizlik, yenilgi değildir; o, savaşın ortasında verilen derin bir nefes gibidir. Sabahın karanlığında çocuğunu okula yetiştirirken, aklının bir köşesinde hesaplar döner; fatura, kira, gelecek…
Ama çocuğuna baktığında gülümser, çünkü anneliğin matematiğinde sevgi daima açığı kapatır.

Onlara “SUPER MOM” diyorlar, ne romantik bir aldatmaca. Sanki bir kahramanlık hikâyesiymiş gibi.
Oysa süper olmak istememişti o kadın; o sadece yaşamak, çocuğuna yaşatmak istemişti.
Ama sistem, kader, bazen de terk edilişin soğuk eli, onu bir kahramana dönüştürdü. Zorla. Sessizce.

Gece olunca, çocuk uyur, ev susar. Oturur, kendi sessizliğine bakar. Aynada gördüğü kadınla tanışıklığı bile kalmamıştır bazen; yıllardır anne rolünün altında kaybolmuş bir kimlik. Ama gözlerinde hâlâ bir direnç ışığı vardır. İşte o ışık, bir ulusun yeniden doğabileceği kadar kudretlidir.

Toplum, güçlü kadınlara hayran kalır ama onları hiç anlamaz. Oysa güç, bir lütuf değil, bir mecburiyettir. Kadın, çoğu zaman dayanmak zorunda kaldığı için güçlüdür, istemediği hâlde sürdüğü için diridir. Bu yüzden onun kahramanlığı alkıştan değil, yalnızlıktan beslenir.

Bu yazı, güçlü olmaya mecbur bırakılmış kadınlara ithaf edilmiştir. Kendilerini idare eden değil, var eden kadınlara. Yorgun ama vakur; kırık ama dik duranlara. Gözyaşlarını kimse görmesin diye geceyi sessizce delenlere.

Unutmayın, bazen bir kadın, yalnızca bir çocuğu değil, bir kaderi de büyütür. Ve o kaderin adı, çoğu zaman tek bir kelimede gizlidir:
Direnç.

HACER ELBEY - EĞİTİM YÖNETİCİSİ