Söz vermek, sözleşmek ve sonrasında verilen sözün gereğini yerine getirmek erdemli bir davranıştır. Erdemli davranışlar, toplumda saygınlık; dinde ise sevap anlamına gelir. Söz vermek, kişinin markasıdır.

Bazı istisnalar vardır ki, verilen söz yerine getirilmese bile kişi saygınlığını kaybetmez.
Mesela, söz verdikten sonra hapishaneye düşersin. Özgürlüğün elinden alınır. Elinden de bir şey gelmez. Yapacak bir şey yoktur.

Bazen de söz verdikten sonra hastanelik olursun. Ziyaretçi olarak değil tabii; ciddi anlamda, ameliyatlık bir durum, şuur kaybı gibi ağır nedenlerle. Bu durumda da söz vermiş olsan bile, saygınlığını yitirmeden sözünün geçerliliği düşer.

En önemlisi de gasilhaneye düşmek… Gassal olarak değil tabii; artık bu dünyadan veda durağındasındır. Birazdan yolcu edileceksindir. Ölmüşsündür yani… Artık sözünü yerine getirmen mümkün değildir ve kimse de bu durumu yadırgamaz.
Hatta veda namazında “Helal olsun hakkım!” diye bağıranlar olur. Müthiş saygın bir makamda uğurlanırsın.

Gel gelelim asıl meseleye…
Bu üç durumun dışında söz verdin mi, gereğini yerine getirmelisin.
Ben onu bunu bilmem.

Kimi “Üç gün oruç tut, yeter” der.
Kimi “Helallik iste, geçer” der.
Bu konuda akıl veren çok olur hani.

Oysa söz vermek bedeni bir durum değil, ruhi bir durumdur.
Ruhunu nasıl rahatlatacaksın, asıl mesele budur.

Söz verdin mi, insan gibi söz vereceksin.
Ruhunu da rahatsız etmeyeceksin.

Vesselam!

Erdem KILIÇ
Eğitimci & ÖZKURBİR Genel Sekreteri