Hayatta hep birilerinin borcu kalır. Kimi söze, kimi yüreğe, kimi de kuruş kuruş ödenmemiş haklara… Ama en çok da iyilikler alacaklı kalır. Hani yardımsever eli açık ama ismi silik insanlar vardır ya; işte onların adı, çoğu zaman “Sarı Çizmeli Mehmet Ağa” olur. Kim olduğu belli değildir ama herkesin derdine derman olmuşluğu, bir sofrada yeri, bir cebinde parası kalmışlığı vardır.

Ne gariptir ki, en çok da bu Mehmet Ağa’lar unutulur. Ne bir teşekkür alırlar ne bir dua, ne de bir “hakkını helal et” sözü. Olsun ama onlar zaten hak istemek için değil, hakkı gözetmek için yaşarlar.

Ama her hesabın bir günü vardır. Her vefasızlığın bir vakti, her hoyratlığın bir bedeli… Kuru ekmeğini paylaşanla, doymak bilmeyen arasındaki fark er geç çıkar ortaya. Herkes kendi defterini tutar da, kaderin tuttuğu defter bambaşkadır. Orada unutan da, unutturulan da kaydedilir. Ve bir gün, tam da kimsenin beklemediği bir anda, sarı çizmeli Mehmet Ağa öder hesabı. Belki bir vefayla, belki de bir vedayla…

Belki bir köy kahvesinde adı anılır. Belki bir yetimin duasında sesi duyulur. Belki de yıllar sonra bir vicdan sızlar da, “Ben ona çok şey borçluydum” der biri. İşte o an, Mehmet Ağa öder hesabı. Çünkü onun borcu parada değil, vicdandadır. Onun hesabı defterde değil, kalptedir.

Ve bazen… Hiçbir şeyin hesabı, bu dünyada görülmez. Ama öyle bir terazi vardır ki, sarı çizmeli Mehmet Ağa orada dimdik durur. Gönlü rahat, eli açık, kalbi hâlâ temiz. Çünkü o, borcunu Allah’a havale etmiştir.

Unutanlar utansın.