Bir zamanlar işe alımlarda torpilin, ahbap-çavuş ilişkilerinin, "bizdenci" bakış açısının hüküm sürdüğü bir düzen vardı. O düzende işi bilen değil, tanıyan kazanırdı. Sonra işler bozuldu. Üretim düştü, kalite geriledi, çalışanlar küstü. Derken bir sabah, patron uyandı ve dedi ki: "Ben artık liyakat istiyorum."

Liyakat... Ne kadar sade bir kelime, ama ne derin bir anlam. İşin ehline verilmesi, yetkinin bilgiyle, deneyimle ve emekle buluşması... Patron artık başarının, tanıdıklarla değil, yeteneklerle geleceğini fark etti. Çünkü gördü ki torpille gelen, ilk fırtınada savruluyor. Ama gerçekten bilen, o fırtınayı yönlendirebiliyor.

Bir işi yapmak için yalnızca niyet yetmez; bilgi gerekir, disiplin gerekir, vizyon gerekir. Liyakat, sadece işi almak değil, işi sürdürmek ve geliştirmektir. Patronun artık ihtiyacı olan, laf değil, iş üreten insanlar. Makamı dolduran değil, makama değer katanlar.

Ancak burada durup kendimize de bakmalıyız. Patron liyakat istiyorsa, biz ne veriyoruz? Gerçekten öğrenmeye açık mıyız? Sorumluluk alıyor muyuz? Yalnızca diplomanın arkasına saklanmakla değil, yeteneklerimizi geliştirmekle meşgul müyüz?

Liyakat, karşılıklı bir kontrattır aslında: Çalışan çaba gösterecek, patron fırsat verecek. Güçlü bir ekip böyle kurulur. Kurumlar ancak bu şekilde büyür. Liyakat, sadece bireyi değil, toplumu da yükseltir.

Artık oyun değişti. Patronlar ezber değil, çözüm bekliyor. Etiket değil, etki arıyor. Çünkü biliyor ki; liyakat varsa, başarı tesadüf değil, kaçınılmazdır.

HACER ELBEY - EĞİTİM YÖNETİCİSİ