Derler ki ılık insan kötülük etmez. Doğrudur. Çünkü iyilik etmeye cesareti yoktur da ondan. Suyun kaldırma kuvveti misali: Ne dibe batacak kadar ağır düşünceleri vardır, ne yüzeye çıkacak kadar sahici bir derdi.

Hep ortada, hep karar verememenin o güvenli belirsizliğinde yüzer durur. Alev Alatlı’nın tabiriyle, “akıl namusu” dediğimiz şey var ya… İşte ılık insanın doğasında bulunmaz. Zira namus risk ister,  ılık insan ise risk kelimesini, çoğunlukla “neden gerginlik çıkarıyorsunuz?” sorusunun peşine gizler. Ilık insan, bütün kavgaların seyircisidir. Kim galip gelirse ona alkış tutar. Kim kaybederse onun yüzüne umarsız bir tebessümle “duygusallaşma istersen…” diye mırıldanır. Kendisine dokunmayan yılanın kırk yıl yaşamasını değil, mümkünse hiç temas etmeden sonsuza dek sürünmesini tercih eder.

Toplumun en sevdiği tiptir bu: Yumuşak, pürüzsüz, ele avuca gelmez. İyi huylu ur gibi—zararsız, ama durdukça büyütücü. Çünkü ılık insan, kötülüğe bizzat alet olmaz; ama olan biteni öyle bir normalleştirir ki, kötülük kendini evindeki koltuğa kurulmuş gibi rahat hisseder. Bir ülkenin çöküşü, ateşli fanatiklerle değil, onların karşısında omuz silkip “aman bana ne” diyen bu ılık çoğunlukla mümkün olur. Çünkü fanatik bağırır, ılık insan duyar, anlamazdan gelir, sonra bir gün anlamadığının altında kalır.

Ilık insan, fikri değil, modayı savunur. İnancı yoktur; sadece “rahatsız edilmek istememe” hakkı vardır. Dünyada olup bitenler, onun için Netflix algoritmasının sunduğu yeni seçenekler kadar önem taşır. Ve yine derler ki “ılık insanın kalbi yumuşaktır.” Hayır. Ilık insanın kalbi yumuşak değil, yumuşamıştır. Aradaki fark, birinin merhamet; diğerinin gevşeklik olmasında saklıdır.

Son söz mü?

 “İnsanı insan yapan, neyin tarafında durduğu değil; dünyaya hangi ahlaki omurgayla baktığıdır.”

Ilık insanın omurgası yoktur, o yüzden kırılmaz.

Ama doğrulmaz da.

HACER ELBEY - EĞİTİM YÖNETİCİSİ