İçim; Adını kimsenin bilmediği mezar taşlarıyla dolu bir ülke. Haritası yok, yolları çizilmemiş, defin kayıtları tutulmamış. Sessiz, ıssız ve sonsuza dek karanlık. Orada ne şehir ışıkları var, ne de çiçeklerle bezenmiş mezar başları. Sadece unutulmuş isimler, yarım kalmış cümleler, gömüldüğü gün bile ağlayanı olmayan ölüler… Hepsi içimde yatıyor.

Kimi bir dostluğun enkazından, kimi yarım kalmış bir aşktan, kimi de çocukken inandığım ama büyüyünce toprağa verdiğim hayallerden. Bazılarının ölümünü hatırlamıyorum bile. Günlük koşuşturma içinde sessizce düşmüşler toprağa; fark etmemişim. Sonra bir gün, durup bakıyorum: İçimde ne çok mezar var. Burası öyle bir ülke ki, mezar taşlarında doğum tarihi yazmaz. Sadece “Artık yok” anlamına gelen sessizlikler vardır. Ve bu sessizlik, toprağın altında değil, insanın içinde en ağır olandır. Dışarıdan hâlâ nefes alıyorum, gülüyorum, konuşuyorum. Ama içimde, yıkık taşların arasında gezen bir bekçiyim artık. Ne ziyaretçisi var bu mezarlığın, ne de çiçek bırakacak biri. Yalnızca ben ve sessizlik…

Belki de insan, yaşarken en çok kendi iç mezarlığında kayboluyor. Ve o kayıp mezarlıklar ülkesi, ölmeden önce defalarca öldüğümüz yerin adı.

HACER ELBEY - EĞİTİM YÖNETİCİSİ