Sabahın yedisinde uyanıyorsun. Henüz kahveni yudumlamadan, saçın başın dağınıkken birisi sana gelip, "Öğretmeniiim! Ayakkabımın bağı çözüldüü!" diye ağlamaya başlıyor. Ardından bir diğeri elinde çorapla geliyor: "Bu benim değil!" der gibi bakıyor. Ve sen hâlâ kahveni içememişsin. Şimdi soruyorum: Herkes bu manzaraya hazır mı? Herkesten okul öncesi öğretmeni olur mu gerçekten?

Kulağa basit geliyor olabilir. Renkli kalemler, oyun hamurları, şarkılar, neşeli çocuklar… Ama gelin bir de gerçek sahneleri izleyelim. Tuvalete gitmek isteyen beş çocuk var ama tuvalet iki kapılı. Üç çocuk "Ben önce!" diye ağlarken biri sessizce halıyı tercih etmiş. O sırada arkada başka bir çocuk masanın altına girip dinozor gibi kükremeye başlamış. Sizce bu tabloyu herkes yönetebilir mi?

Okul öncesi öğretmeni olmak demek, aynı anda hem doktor, hem tiyatrocu, hem tamirci, hem dedektif hem de sabır taşı olmak demektir. Bir günün içinde en az on beş farklı karaktere bürünürsün: Kimi zaman "Yemek Canavarı", kimi zaman "Masal Anlatan Büyücü", kimi zaman da "Kaybolan Çorabın Peşindeki Dedektif". Ve en önemlisi: Gün boyu yüzünde kocaman bir gülümseme takılı kalmak zorundadır. Çünkü çocuklar seni sadece anlatmaz, hisseder.

"Ben de çocukları çok seviyorum" cümlesiyle başlayan kariyer hayalleri, genellikle ilk oyuncak fırlatıldığında veya bir çocuk burnunu sana silmeye çalıştığında yeniden gözden geçirilir. Sevgi yetmez; sabır, enerji ve bolca yaratıcılık gerekir. Ayrıca gün sonunda, “Bugün ne yaptım ben?” diye düşünürken üzerinizde yapıştırma, oyun hamuru ve simli kalem izi varsa… Tebrikler, belki sizden bir okul öncesi öğretmeni olabilir!

Sonuç olarak, okul öncesi öğretmeni olmak bir meslekten çok daha fazlasıdır. Bu iş gönül işidir, yürek işidir  ve biraz da mucize işidir. Herkesten okul öncesi öğretmeni olur mu? Belki herkes denemek ister. Ama herkes hakkıyla başarabilir mi?

HACER ELBEY - KARAMAN ÇOCUK KALBİ ANAOKUL KURUCUSU