Bugün bir eğitimci-sosyolog olarak; cemiyet hayatımızı, aile yapımızı ve en önemlisi geleceğimiz olan gençlerimizi kuşatan üç sinsi tehlikeye dikkat çekmek için kalemimi (klavyemi) elime aldım. Toplumun kılcal damarlarına kadar sızan bu hastalıklar; meşguliyetsizlik, ihtiyatsızlık/ihtiyaçsızlık ve maneviyatsızlıktır.

Değerli okurlarım,

Meşguliyetsizlik: Ruhun Atalet Bataklığı. (atalet: tembellik ve uyuşukluk durumu) İnsan, tabiatı gereği bir gayret ve üretim üzere yaratılmıştır. Ancak günümüzde üzülerek şahit oluyoruz ki; makam işgal edip iş üretmeyen, "çalışıyormuş gibi" görünüp evinde atıl bekleyen bir kitle türedi. Oysa eğitimde ve toplumsal kalkınmada esas olan, ÖZKURBİR amblemindeki o "açık kitap" gibi her an öğrenmeye ve öğretmeye açık olmaktır. Meşguliyetsizlik, zihni paslandırır ve insanı dedikoduya, söz taşımaya, hasede, hatta iftiraya, neticede de fitneye ve dolayısı ile faydasız/zararlı düşüncelere, işlere, eylemlere sevk eder. Kitabın sayfasını kapatan, zihnini de karanlığa mahkûm eder. Merhum Ali Fuat Başgil meşhur “Gençlerle Başbaşa” kitabında bu konuya ciddiyetle parmak basar. Konyalı meşhur Muhammed Hâdimi hazretleri de “ İslâm Ahlâkı” kitabında bu konuların zararlarını ve kurtuluş reçetelerini net bir şekilde ortaya koymuştur. Bir psikolog bu muhteşem eseri “eczanelerde satılması gereken kitap” diye övmüştür.

İhtiyaçsızlık/İhtiyatsızlık: Geleceği Görememe. Basiretsizliği İhtiyat diye düşünerek hareket etmek, tedbirli olmamaktır. Her istediğine kolayca ulaşan bir çocuğu/genci mutlu edemezsiniz. Doyumsuzluk insanı felakete sürükler. Bir düşünür, “çocuklara her istediğini vererek/alarak, onları hayalsiz bırakmayın” der. Hayali olmayan geleceğini inşa edemez, atalet sahibi olur.

Gelecek nesilleri ve dolayısıyla toplumumuzun tamamının geleceğini emanet aldığımız eğitim kurumlarında, planlama ve öngörü eksikliği en büyük engelimizdir. Logomuzun alt kısmındaki o "el sıkışma" figürü, aslında bir güvenin ve planlı bir iş birliğinin nişanesidir. Eğer biz yarını düşünmeden, sadece bugünün siyasî veya şahsî çıkarlarıyla hareket edersek, kurumsal yapılarımızı kendi ellerimizle çökertiriz. Tedbirsiz atılan her adım, bir sonraki neslin ayağına takılan bir taş olacaktır.

Maneviyatıszlık: Işığı Sönmüş Bir Meşale. En tehlikeli olanı ise budur. Bir eğitimci olarak biliyorum ki; maneviyatı, ahlakı “Anadolu irfanını" merkeze almayan hiçbir bilgi, insanlığa huzur getirmez. ÖZKURBİR ambleminde kitabın üzerinde yükselen o "meşale", sadece kuru bir bilgiyi değil, ruhu aydınlatan bir nuru, yani maneviyatı temsil eder. Maneviyatsızlık; liyakatin yerini korkuya, dürüstlüğün yerini kurnazlığa, samimiyetin yerini ise "riyaset" gölgesindeki sahte övgülere bırakmasıdır. Ruhun gıdasını kestiğinizde, geriye sadece "yoklar ülkesinin" maddi enkazı kalır.

Ciğerlerimizi parçalayan menfur hadiselerden sonra bir kısım aydın geçinenler hemen akıl ve mantık dışı reflekslerle Milli Eğitim Bakanımıza saldırıyı tercih etmişlerdir. Bu tarif edilemez kin ve düşmanlığın açık göstergesidir. Hukukî ve ahlakî hiçbir dayanağı da yoktur.

Netice-i Kelam Bizler, özel öğretim kurumları ve sivil toplum kuruluşları olarak, meşguliyeti bir ibadet, ihtiyatı/ihtiyacı bir hayat biçimi ve maneviyatı yolumuzun ışığı yapmak zorundayız. Kitabımız açık, meşalemiz aydınlık, ellerimiz ise dürüst ve huzurlu bir gelecek için kenetlenmiş olmalıdır.

Unutmayalım ki; meşguliyetsiz kalan el, ihtiyatsız/ihtiyaçsız kalan akıl/dimağ ve maneviyatsız kalan kalp/gönül, toplumun felaketidir.

Aydınlık yarınlara; ancak bu üç zehirli düşmanın panzehirlerini kullanarak ve yenerek ulaşabiliriz.

Hami Koç
Eğitimci-Sosyolog