Dünyanın her çağında insanlar şehirler kurdu, yollar yaptı, teknolojiler geliştirdi. Fakat bütün bu büyük yapılar içinde en zor olanı hep aynı kaldı: insan yetiştirmek.

Çünkü insan yalnızca büyüyen bir varlık değil; yön verilen, anlam kazanan ve içinde bulunduğu iklimden şekil alan bir varlıktır. Bir toplumun gerçek mimarisi taşla, betonla ya da çelikle değil; yetişen çocukların zihni ve kalbiyle kurulur.

Albert Einstein’in de dediği gibi: “Eğitim sadece bilgi edinmek değil, karakteri geliştirmektir.”

Bugün dünyanın neresine bakarsanız bakın aynı soruyla karşılaşırsınız: Geleceğin karakter sahibi insanı nasıl yetişecek? Çünkü çağımız insanlık tarihinin en hızlı değişimlerinden birini yaşıyor. Bilgi saniyeler içinde dolaşıyor, teknolojiler her gün dönüşüyor, hayatın ritmi giderek hızlanıyor. Fakat bütün bu hızın içinde insanın iç dünyası aynı hızla olgunlaşmıyor. Hatta çoğu zaman tam tersine, insanın ruhu bu gürültünün içinde yoruluyor.

Bugünün çocukları tarihin hiçbir döneminde olmadığı kadar bilgiye yakın ama aynı zamanda anlam arayışı içinde büyüyor. Ekranlar ışıl ışıl, bildirimler sürekli, içerik akışı durmaksızın devam ediyor. Her şey hızlı, her şey görünür, her şey erişilebilir.

Fakat bu hızın içinde çocukların kalbinde sessiz sorular büyüyor.

Değerli miyim?

Görülüyor muyum?

Kabul ediliyor muyum?

Modern çağın gençliği çoğu zaman görünmeyen bir psikolojik baskının içinde büyüyor. Sürekli kıyaslanan hayatlar, sosyal medyanın görünürlük yarışı ve popüler olma kültürü, kendini gerçekleştirme hırsı vb. gençlerin zihin dünyasında yeni bir gerilim alanı oluşturuyor.

Bugün birçok genç için en büyük korku başarısızlık değildir.

En büyük korku görünmez olmaktır.

Bu yüzden bazı gençler değer üretmekten çok görünür olmaya, karakter geliştirmekten çok popüler olmaya yöneliyor. Oysa insanın değeri alkıştan değil, karakterinden doğar.

Tam da burada çağımızın en önemli toplumsal meselelerinden biri ortaya çıkıyor. Çünkü görünürlük yarışının büyüdüğü yerde kıyaslama artar. Kıyaslamanın arttığı yerde gerilim doğar. Gerilimin büyüdüğü yerde ise kırılmalar başlar.

Bugün dünyanın birçok ülkesinde gençler arasında artan öfke, sabırsızlık ve zaman zaman şiddete dönüşebilen davranışlar bu görünmez baskının bir dışa vurumudur.

Bir insanın bir insanı incitmesi yalnızca iki kişi arasında yaşanan bir olay değildir. O, aslında toplumun ruhunda oluşan bir çatlağın küçük bir yansımasıdır. Çünkü zorbalık çoğu zaman gücün değil, güvensizliğin ürünüdür.

Şiddet de böyledir. Şiddet çoğu zaman güçlü insanların dili değildir. Şiddet çoğu zaman yönünü kaybetmiş duyguların dilidir.

Kendini değersiz hisseden bir genç/insan bazen bunu öfkeye dönüştürür.

Kendini görünmez hisseden bir genç/insan bazen bunu saldırganlığa dönüştürür.

Kendini ifade edemeyen bir genç/insan bazen bunu zorbalığa dönüştürür.

Tüm bunlar toplumda acıya, tepkiye ve unutulmayacak kötü durumlara sebebiyet verebilir.  Sadece bir canı değil bir insanlığı derinden sarsan hayati meselelere dönüşebilir.

Oysa insan ruhu huzur bulduğunda saldırganlığa ihtiyaç duymaz. Güvende hisseden bir kalp incitmekten çok onarmayı öğrenir.

İşte bu yüzden toplumların en büyük ihtiyacı yalnızca eğitim değil, aynı zamanda sevginin egemen olduğu bir ruh iklimidir.

Ailelerin kültür seviyesinin, bireylerin refah seviyesinin ve toplumun yaşam kalitesinin bir bütün olarak geliştiği, eğitimin değişen dünya bilgisine göre şekillendiği, çocukların ve gençlerin gerçekten yetiştirildiği, şiddetin yerini merhametin aldığı bir iklim.

İnsanların sakinleştiği, çocukların kendini güvende hissettiği, gençlerin değer gördüğü bir iklim. Böyle bir iklim tesadüfen oluşmaz. Bu iklim bilinçle kurulur. Ve bu iklimin en güçlü kurucularından biri okullardır.

Gerçek anlamda güçlü bir okul yalnızca ders anlatılan bir yer değildir. Orası çocukların yalnızca bilgi öğrendiği değil; aynı zamanda kendilerini tanıdığı, saygıyı öğrendiği ve güven duygusunu hissettiği, öfkeyi terk ettiği, sanal dünyadan gerçekliğe adım attığı, insana insanca değer kattığı, yanlışlarından arındığı bir yaşam alanıdır.

Bugün eğitim dünyasında giderek daha fazla kabul edilen bir gerçek var: Çocuklar önce güvende hisseder, sonra öğrenir.

Güvende hissetmeyen bir çocuk savunmaya geçer. Savunmaya geçen bir zihin ise öğrenmeye kapanır. Öğrenemeyen de asla değişemez!

İşte tam bu noktada güçlü eğitim kültürüne sahip okulların rolü hayati hâle gelir.

Bugünün donanımlı eğitim kurumları, yalnızca akademik başarı üreten yerler değil aynı zamanda öğrencilerin kendilerini güvende hissettiği, rehberlik sistemlerinin aktif çalıştığı, psikolojik destek mekanizmalarının kesintisiz sürdürüldüğü, öğretmen ilgisinin ve bilgisinin en üst seviyede olduğu sosyal gelişim alanlarıdır.

Spor alanları, sanat atölyeleri, bilim laboratuvarları ve sosyal etkinlikler gençlerin enerjisini doğru yönlere aktarır. Kendini ifade edebilen, yeteneklerini keşfedebilen ve değer gördüğünü hisseden bir genç varlığını kanıtlamak için zorbalığa ihtiyaç duymaz.

İşte bu noktada güçlü eğitim vizyonuna sahip okulların rolü büyüktür.

Disiplinli ama anlayışlı bir okul kültürü, güçlü rehberlik sistemleri ve güvenli eğitim ortamları gençlerin iç dünyasını dengeleyen en önemli yapılardır.

İyi tasarlanmış bir eğitim iklimi gençlere yalnızca bilgi kazandırmaz. Aynı zamanda onlara anlam katar.

Bir toplum yalnızca zeki insanlar yetiştirerek güçlü olmaz. Bir toplum dengeli, özgüvenli ve vicdanlı insanlar yetiştirerek güçlü olur.

Bugün ailelerin en büyük beklentilerinden biri de çocuklarının güvenli ve nitelikli bir eğitim ortamında büyümesidir. Güçlü eğitim kurumları, çocukların hayata çok yönlü olarak hazırlandığı, maddi ve manevi kazançların yüksek olduğu tam donanımlı yerlerdir.

Bu düşünceler ışığında yükselen yapılarda iyi planlanmış eğitim ortamları yalnızca ders başarısı üretmez. Karakter üretir. Saygı üretir. Sorumluluk üretir. Ve en önemlisi denge üretir.

Bugün sıralarda oturan çocuklar yarının doktorları, mühendisleri, sanatçıları ve yöneticileri olacak. Ama onlardan önce bir şey olacaklar: İyi insan olacaklar.

Ve iyi yetişmiş bir insanın olduğu yerde şiddet küçülür, zorbalık zayıflar, öfke yerini anlayışa bırakır. Birey huzura, toplum güvene ve insanlık felaha kavuşur.

Bu yüzden eğitim yalnızca bireysel başarı hikâyeleri üretmez. Eğitim aynı zamanda toplumun ruhunu inşa eder.

Daha sakin, daha anlayışlı ve daha güçlü bir toplum hayal ediyorsak, gençlerimizin bir anlık öfke kurbanları olmamalarını istiyorsak, daha insanca yaşanır bir ülke tasavvur ediyorsak, suçtan, suçludan, şiddetten arındırılmış yerleri ve zamanları bekliyorsak, hayatların tehlikeye atılmadığı yaşamanın şans sayılmadığı bir medeniyeti düşlüyorsak işe çocukların büyüdüğü iklimden başlamalıyız.

Çünkü bir toplumun geleceği masa başlarında değil, sınıflarda yazılır.

Ve ne yazarsak onu okuyacağımızı kimse aklından çıkarmasın!

DANYAL SÜZGÜN - EĞİTİM YÖNETİCİSİ